kolejny sen wybudził mnie nieco zniesmaczoną, na tyle, że na ustach zamiast ziewnięcia wydobyło się ze mnie przenikliwe blleeeee.

Zamieszkałam w domu z wesoła grupką ludzi, kompletnie nikt mi znany.  Po wejściu do domu, zdziwiło mnie jak bardzo jest obskurny, to, że jest wielkim korytarzem z masą porozrzucanych skrzyń, beczek, palet, i było coś jeszcze, na calej długości tego nieprzemierzonego labiryntu tuż u sufitu wisiały balkony przemysłowe. Whatever pomyślałam, przecież architekci to porąbańcy, och pardon wizjonerzy pokazano mi mój pokój czyt. norę.

po kilku minutach spokojnego snu, na pełnym gazie wpadł do mojego pokoju jakiś kolo i kazał mi wkładać buty. “Uciekamy”- powiedział. Kiedy wybiegliśmy z pokoju, korytarz wyglądał jak okopy w czasie wojny, tylko zamiast mundurów wszyscy mieli piżamy. “Chowaj się” – usłyszałam i wepchnięto mnie za jakąś skrzynkę. na metalowej siatce balkonu usłyszałam kroki… może szybki marsz…nie chyba to był bieg..? Podniosłam głowę do góry i…kuźwa te moje sny to czasem…nie wiem…załamka…i zobaczyłam Andrzeja Grabowskiego, w niebieskim dzierganym sweterku, we wzory w warkocze, a w każde oczko tego swetra powkładane były gwoździe, te największe prawie 20 centymetrowe. naturalnie od wagi sweterek był już dobrze rozciągnięty i sięgał prawie do kolan. do tego białe skarpetki podciągnięte do pół łydek, koniecznie z dziurami. W ślad za nim po suficie pełzł obleśny gigantyczny pająk, czarna wdowa jak sądzę, tylko jakości tej z Pana Kleksa. i co robiła?…dziergała kolejny niebieski sweterek.

zobaczył mnie i juz wiedziałam przed czym uciekamy bo w moim kierunku poleciała gwoździo-seria, a jeden z pocisków niemal jak cięcie skalpela rozpołowił mi mięsień naramienny. nie bolało, ale krew mnie zalała, ze złości też. pozbierałam gwoździe i w przypływie emocji z siłą odrzuciłam w jego stronę. “trudne to, kurde koleś ma wprawę” – powiedział głos w mojej głowie, ale w końcu trafiłam. Grabowski uciekł a pozostali patrzyli na mnie z niedowierzaniem. Nigdy im nie przyszło do głowy, że można oddać…co za skansen!

Walki trwały nieustannie przez kilka nocy, w międzyczasie ktoś zamienił moją lodówkę na składzik starych butów wojskowych, bo przecież są idealne do rzucania. od czasu mojego buntu Pan Andrzej częściej nas obserwował niż rzucał, może z uwagi na strach, że “rykoszet” w końcu trafi, a może po raz pierwszy ten staruch zaczął nas traktować poważnie i wpadł na to, że mamy jakieś uczucia. tej nocy z balkonu krzyknął, “podziwiam Pani odwagę” i wypuścił w nas dziesiątki serii, które odciążyły jego sweterek i ukazały nam śnieżnobiałe gacie. fason i krój, jak na załączonym obrazku

Ostatnia noc. przygotowani do boju ukrywaliśmy się za skrzynkami, kiedy zobaczyliśmy widok jakiego nigdy się nie spodziewaliśmy. Grabowski szedł naszym korytarzem, w swoich obleśnych białych gaciach (uwaga! tylko w gaciach!), z wielkim bebzonem. wszedł do naszego holu, uśmiechnął się, lubieżnie puścił mi oczko, włożył klucz w ścianę i ukazał nam bar, pełen alkoholi, każdego koloru i smaku. odwrócił sie do mnie na barze postawił dwa kieliszki, szepnął : “czy Pani pozwoly” i tego było już za wiele “co za oblecha pomyślałam, stary dziad, blleeee”. kiedy Andrzej odwrócił się do lodówki ukazał mi swój wielki, tłusty, niekształtny tyłek, opięty ciasno przylegającymi gaciami, które przez tę zaskakującą niekształtność sprawiały wrażenie podciągniętych pod same pachy. nie wytrzymałam…obudziłam się

dzisiaj nie chce mi się pisać, będzie za to muzycznie…. i po polsku na dowód tego, że złoty wiek polskiej muzyki, wg. mojego kryterium, plasował się w czasach przypadających na moje beztroskie lata dzieciństwa, kilka niedoścignionych numerów. opinia ta nie wynika tylko z mojego sentymentalnego usposobienia, ale z jakości ówczesnej muzyki i klasy samych instrumentalistów, zresztą oceńcie sami

z manamu polecą dwa

nieopisany geniusz

tu się troszeczkę wyłamię, wielka polska kapela, która nadal tworzy światową czołówkę alternatywy lat 70-tych, na czele z multiinstrumentalistą Józefem Skrzekiem, supportowali przy okazji wielu tras koncertowych m.in. Pink Floyd czy Bob’a Marley’a

ech jak ludzie inspirują

sny straszne i przeraźliwe dopadły mnie dzisiejszej nocy. zaczęło się od….

jako para podróżników cyganów, dobiliśmy naszą barką do przyjemnej małej przystani, tuż nad brzegiem malowniczo położonej Francuskiej wioski. nasza podróż trwała już dosyć długo. prawdę powiedziawszy nie pamiętamy nawet innego stylu życia. na pomoście przywitały nas przywdziane w kwieciste wianki dziewczęta, z rozwianymi, lekko falowanymi włosami, mieniącymi się w letnim, piekącym słońcu. poczęstowano nas świeżym chlebem z masłem i mlekiem. po kilku chwilach przybiegli pozostali mieszkańcy ściskając nas i śpiewając na naszą cześć. wszystko malowało się jak w pięknym śnie. oprowadzono nas po wsi, opowiadając o niezwykle spokojnej historii, o osiągnięciach w dziedzinie sztuki, kultury i prawie, które było niezwykłe, bo w sposób całkowity eliminowało przestępczość, jednym słowem “raj”. no właśnie… po pięknym wstępie zaproszono nas na wieczorne spotkanie mieszkańców. w drodze do miejsca zgromadzeń wysoko zawieszone słońce oblewało nas gorącą poświatą, drzewa zieleniły się i uśmiechały radosnym kwieciem.

bawiliśmy się uroczo, tańcząc i śpiewając chrześcijańskie pieśni. czułam się cudowną częścią owego stowarzyszenia, ale… Galaszek nie był zachwycony, wyraźnie chciał sie ulotnić z tej dziury przesiąkniętej, jakąś dziwną, nawiedzoną siłą. ja jednak nalegałam byśmy zostali, aż nadszedł moment….gdy Galaszek przeistoczył się w żywą bestię, wprost z Egzorcyzmów Anneliese Michel. wydzierał z siebie demona, krzyczał, piszczał i szamotał się. miałam wrażenie, że wszyscy oprócz mnie wiedzą co to znaczy. płakałam. wszędzie widziałam szyderczo uśmiechnięte twarze w dziwnie wykręconym grymasie, niemal euforii. wtedy właśnie pojawił się szatan. wysoki, skulony zwierz z ludzka twarzą, na szklistych, czarnych kopytach, porosły gęstymi włosami, nawet na twarzy. przywdziany był w czerwoną, atłasową marynarkę z poduchami i zielone, atłasowe spodnie za kolana, z mankietów wystawały białe, koronkowe rękawy a la Ludwik XVI-ty. uśmiechnął się, objął Galaszka i zniknął…zostałam sama w tłumie nawiedzonych dziwaków. i wtedy zrozumiałam, z pomocą tych ludzi czy bez muszę odbić Galaszka z rąk szatana.

wybiegłam na naszą barkę, skompletowałam potrzebne narzędzia i ruszyłam w pogoń. stary Gandalf opowiedział mi gdzie są bramy piekieł i jak mam się tam dostać.

w międzyczasie znalazłam się w mym rodzinnym mieście, gdzie wszystkie szyldy zrobione zostały tą sama, niezbyt udaną czcionką. spotkałam się wiec z autorami i pouczyłam, że kreatywny grafik powinien bardziej twórczo podchodzić do swoich obowiązków i starać się różnicować swoje pomysły.

po tym spotkaniu znalazłam się niemal natychmiast u podnóży wielkiego zbocza, na szczycie którego piętrzył się szatański zamek. wspinając się przyszło mi na myśl, że jakim, kurde cudem piekło jest na wielkiej górze, a nie w piekielnych czeluściach, tuż przy bulgoczącym jądrze ziemi? rozmyślając tak, pokonanie drogi zajęło mi niemalże chwilę. po tym jak wspięłam się na ostatnią skalną półkę stanęłam u samych bram Piekła. zamek wyglądał zupełnie jak ten w Transylwanii, tylko kamienne ściany nieco się przybrudziły. czerwone niebo rzucało nań ciepłą poświatę, ale wszystko stwarzało wrażenie przytulnego i o dziwo przyjemnego miejsca. pchnęłam ogromne stalowe wrota, które na oko miały jakieś 6 metrów wysokości w świetle. cienka smuga światła padła wprost na szatańskie owłosione cielsko. zaskoczyłam go. wzdrygnął i spojrzał na mnie z szelmowskim uśmieszkiem. co tu dużo mówić, przeraziłam się, stać oko w oko ze śmierdzącym szatanem, to nie przelewki, a jeszcze ratować kogoś z jego rąk to już w ogóle abstrakcja. gdy już przekroczyłam linię drzwi, a wrota obiły sie o zakurzone ściany. s. wyprostował się i odwrócił w moją stronę. wtedy dopiero zauważyłam małą przestraszona postać po jego lewicy. pomagier, przydupas, lokaj, służący, zwał jak zwał…nie tracąc ani chwili sięgnęłam do prawej kieszeni moich spodni i mocno ścisnęłam malutki, kleisty przedmiocik. był to czerwony misiowy żelek firmy haribo. (co jest…kur…..-pomyślałam) uniosłam mocno ściśnięte pięści do góry, jedną z magicznym, żelkiem i ruszyłam w jego stronę śpiewając kościelne pieśni. miałam do pokonania jakieś 20 metrów, komnata była ogromna. czułam się silna i nie do pokonania. krocząc w jego stronę widziałam jak słabnie i kuli sie pod ścianą. wiedziałam, że mam ogromną siłę i że moc żelka na pewno go pokona. szłam powoli triumfując, gdy nagle…zapomniałam słów. szatan odzyskiwał siły, wiedziałam ,że jeśli nie zakończę tego szybko z pewnością poniosę klęskę. szatan podźwignął się i ochrypłym głosem wychrząkał:

- “przegrałaś…”

opadły mi ręce. otworzyłam dłonie. przez łzy spojrzałam na malusi lepiący żelek, zacisnęłam zęby i powiedziałam:

- “wygrałam, bo teraz wsadzę ci ten żelek w twoją wielką owłosioną dupę”

szatan zawył i upadł, a jego pomocnik zaczął błagać o litość. podeszłam do obu, szatanowi kazałam się wypiąć, a jego pomocnikowi wepchnąć żelek… no wiecie tam gdzie wspomniałam. z obrzydzeniem patrzyłam jak triumfuje dobro ( czyt. ciocia). szatan rozpuścił się jak kostka lodu, pomagier uciekł przerażony, a moje maleństwo znowu było wolne

koniec, to właśnie mój sen, ciekawe, co na to Freud ?

jak już może wspominałam jestem największym pechowcem świata. jak coś ma się zepsuć, to zawsze w niedalekiej odległości ode mnie. kasa, samochód, telewizor, pralka, komputer cokolwiek, najczęściej te świeżutko kupione. z tego tez względu ograniczyłam do zera zakupy przez internet, lepiej móc jeździć z reklamacją autobusem niż poświecić los moich zakupów poczcie polskiej. ale to już kolejna historia, bo jak pech to po całości, a poczta do tego wszystkiego dopisuje kilka plusików. z 10 wysłanych do mnie listów w ogóle, a czasem nawet o czasie otrzymuję 3 może 4-ry.

jak niektórzy słyszeli lub też nie, ostatnio zmieniliśmy miejsce zamieszkania, z tego blisko plaży na to jeszcze bliżej. wiązało się z tym dużo zakupów, na 3 poważne aż 2 reklamacje, póki co odkurzacz wciąż działa. do pralki po pierwszym praniu wzywaliśmy serwis. przeniesienie usługi internetowej z drobnego zabiegu w kilkanaście minut przeciągnęło się w tydzień, bo pan przeoczył kabelek wiszący z dachu, dokładnie na wprost otwieranego okna. heh życie…. stres mnie zżera przed każdym sięgnięciem po kartę, nawet nie dlatego, że wydaję pieniądze, w materialnym żargonie pieniążki, bo to akurat lubię i nawet po raz kolejny mogę mianować sie miszczem, ale jak myślę ile po raz kolejny będę miała załatwiania w związku z reklamacją to już mi się miesza w żołądku. dlatego postanowiłam: jadę na Ukrainę zdjąć klątwę z mego pięknego, wysportowanego ciałka.

ach przypomniała mi się pewna historyjka dotycząca mego pulchnego kolegi (kolega przypomina, delikatnie mówiąc różową marshmellow), który to ostatnio postanowił przejść na bardzo rygorystyczną dietę i skontaktował się z dietetykiem. jego pierwsze pytanie brzmiało: proszę pana mam bardzo rozbudowane mięśnie brzucha, ale mam też troszkę tłuszczyku, co zrobić, żeby go zrzucić? …..grunt to niezachwiana pewność siebie

dzisiaj coś z mojej ostatniej twórczości z cudownej współpracy z człowiekiem niebagatelnym i nietuzinkowym, pierwszym trójmiejskim satanista amatorem Jacentym Nadętym, pseudonim powstał w afekcie i wynika z zastosowania metody czuję, że rymuję.

projekt toalety publicznej wolnostojącej, w tatrzańskim parku narodowym. w dużym skrócie: 5 głównych zasad

edukacyjność Każda ściana działowa oraz ściany szczytowe budynku wykonane są z formy z drewna klejonego, w którą wprowadzony jest wycinek warstw skalnych. Taki zabieg daje wrażenie przebywania w jaskini „oblanej” forma drzewną, w której gdzie nie gdzie wyłania się naturalny twór. Daje to możliwość poznania warstw skalnych tzw. warstw tektonicznych, które tworzyły się w poszczególnych okresach geologiczny. W niektórych przekrojach wprowadziliśmy do wewnątrz pewne rodzaje materiałów nieekologicznych, z pokazaniem jak długo dany materiał leży w warstwie ziemi do momentu całkowitego jego rozłożenia. Daje to wyobrażenia jak bardzo szkodliwe jest zaśmiecanie obszarów biologicznie czynnych. Dzięki czemu dzieci oraz dorośli mogą zrozumieć jakie niebezpieczeństwo niesie za sobą wyrzucanie śmieci pod nogi, a nie do specjalnie do tego przygotowanych pojemników.

sterylność Wewnętrzne ściany zostały tak wyprofilowane, żeby nie tworzyły żadnych załamań i szpar w których zbierać się mogą nieczystości. Tak wyprofilowanie rogi i kąty dają możliwość szybkiego i skutecznego sprzątania, przy zastosowaniu takich metod jak, czyszczenie woda pod dużym ciśnieniem, bez ryzyka wniknięcia brudu w niepożądane miejsce. Drewno klejone z zastosowaniem kleju melaminowego staje się odporne na wilgoć. Najczęściej stosowanymi impregnatami zabezpieczającymi są impregnaty solne zwiększające odporność na korozję biologiczną.

modułowość Dzięki temu, że rzut budynku ma formę prostokąta, a zewnętrzne ściany szczytowe graniczą bezpośrednio z kabinami WC oraz umywalniami stwarzamy możliwość rozbudowy, powiększenia liczby toalet i umywalek, tak aby przystosować toaletę dla większej liczby użytkowników. Możemy dostawiać moduły toaleta -umywalka do istniejącego obiektu.

ekologiczność tu dużo o technologiach energooszczędnych, więc nie przynudzam

ekonomiczność i tu też sporo więc oszczędzę po raz drugi

już dziś premierowo moja wesoła twórczość, bez photoshopowania, bo nie umiem

lubię czytać swój blog, robie to nieustannie. często wyłazi ze mnie kobieta nieokrzesana i wulgarna. cóż popis elokwencji i dyplomacji to nie jest, ale od czego ma się blog HA HA HA!

wczoraj poruszeni chwilą i nastrojem postanowiliśmy zapełnić czas mrożącym krew w żyłach seansem kinowym. według tego o czym trąbiły media i huczały reklamy mięliśmy wyjść sztywni. w napięciu czekaliśmy na rozpoczęcie naszej ulubionej części kinowej czyli zwiastunów, gdy ku naszemu zdziwieniu na salę kinową weszła ogromna ciężarna by zająć miejsce na wykupionych przez siebie dwóch fotelach. jezu jak ja się bałam, że jej ten brzuch ze strachu pęknie, że się wyleje, że wybuchnie, że ten mały pomarszczony zwierz zeżre wszystkich na sali. przejęłam się, bo przecież pani Sowińska wydała niedawno komunikat, że panie w ciąży nie mogą oglądać horrorów i słuchać muzyki metalowej. chciałoby się rzec wyrodna matka! no i z tak zabitym gwoździem, już na samym początku seansu, wyobraźcie sobie jaki był mój strach. zrobiłam się czerwona, głowa mi zaczęła pulsować, w pewnym momencie myślałam ,że to ja wybuchnę, a tu jeszcze cały film trzeba przeżyć. no i oczywiście siedziałam cały czas z nogami w górze, co by mnie ten dzieciak gdzieś za nogawki nie łapał. no zaczęło się ostro ale jakoś po 3 scenach skończyło. zawsze w takich sytuacjach oglądam rozpękane ziarenka popcornu, i fantazjuję o ich fikuśnych kształtach, o ten bałwanek ma większą nóżkę, a ten taką ogromną głowę, śmieję się i klaszczę…i jakoś to mija, ale tym razem popcornu nie kupiłam po całej wieczności film się skończył, pani z 8 rzędu z wielką bańką na przedzie pomaszerowała przede mną , a ja w przodo-pochyleniu opuściłam kino

nie zostałam dziś gwiazdą, ale nie płaczę, bo jak stwierdziliśmy grupowo (tzn. we dwoje), mam nowy temat do mojego super bloga —-> casting. tak casting czyli przesłuchanie czy zwyczajnie łowienie talentów, zwał jak zwał. Wikipedia za to podaje piękną definicję castingu jako kształtowanie materiału płynnego poprzez proces produkcyjny z zastosowaniem form kształtujących, który to następnie zastyga i osiągana jest pożądana fizyczność. tłumacząc dosłownie ulep z gówna placek, okrzykniemy go rzeźbą. w przełożeniu oznacza znajdź żabę, a przy odrobinie szczęścia zamieni się w królewicza. jest też inne bardziej poetyckie przełożenie po co ci twarz możesz mieć makijaż, albo morda jak obrazek, zawsze możesz se namalować ładniejszą. pomyślałam też o anegdotce:

koleżanka(1) do koleżanki(2):

1: ojej, tak źle dzisiaj wyglądam, co mogę zrobić, by wyglądać ładniej?

2: twoja stara musiałaby cię urodzić jeszcze raz, ale bez porodu kleszczowego

piękny to był dzień :] , bo nasunął mi tyle przemyśleń. lecz nie jest to jedyny powód dla którego tak mnie uradował. odkryłam dziś istotę piękną i niebanalną Joannę. dziewcze o urodzie cudnej i delikatnej, o jasnych licach i bujnych kręconych lokach. natchnienie i muza. cóż czasu nie traciłam i o numer zagaiłam, bo martwię się o wasza twórczość panowie. a nie ukrywam, że brakuje mi w dłoniach własnego obiektywu :] serwus

świetnie, jednak nie jest do końca ze mnie taki pechowiec. może i zatrzymują się przede mną kolejki, psują kasy, kończą taśmy w maszynach, ale jak ktoś ma wygrać super konkurs, to jestem to właśnie JA! nadaję sobie tytuł miszcza pióra, (bo miszczem kosmosu już jestem, nawet mam laser) i łamacza walentynkowych konkursów. pomyśleć, że pierwszy raz brałam udział w takim walentynkowym ścierwie i od razu zostaję miszczem, he he tylko pogratulować. przyznam z dumą, że nie jest to też pierwszy konkurs jaki wygrałam, bo kiedyś nagrodzili mnie w konkursie biletami na film “Ryś”, myślę, że nie muszę dużo pisać, bo jaki konkurs taka nagroda. chodziło o to, żeby opisać rebus składający się z kilku zidiociałych obrazków, jakiś miś, serducho przebite “szczałą” i namiot chyba. nie ważne. napisałam tak sprośną historyjkę, że sama sobie się zaczęłam podobać. ujęłam wszystkich internautów, chyba, za serca i powaliłam ich swoją szczerością, wrażliwością i romantyzmem. dodam, że wyszliśmy w połowie filmu, takiej szmiry nigdy nie widziałam. pozwolę sobie nie publikować treści nagrodzonej pracy z konkursu walentynkowego, bo zwyczajnie mi wstyd! szczyt literackich uniesień to nie jest. prowokatorzy walentynkowej szmiry spasiba.